Door SAKI – ooit het pseudoniem van H.H Munro, die wantoestanden uit de Engelse upper class van destijds onder de loup nam en die heden ten dage wantoestanden en onrechtmatigheden uit de heden daagse tijd in Nederland aan de kaak stelt.

Bij de Europese verkiezingen in Nederland was Geert Wilders de grote winnaar van de politieke partijen. Het mag duidelijk zijn dat dit een voorbode is van de verhoudingen binnen het huidige electoraat in Nederland. Is er veel ongenoegen onder de kiezers en bij vergelijkbare Tweede Kamer verkiezingen zou Wilders ineens tot de grootste politieke stromingen van Nederland behoren. Is allerlei onvrede ook door andere nieuwe partijen gesignaleerd? De kleinere partijen die vrijwel voortdurend bewust buiten de publiciteit zijn gehouden hielden in feite hun eigen competitie. De grootste aanhang onder de stemmers kreeg de Europese Klokkenluiders Partij (EKP) met haar drie lijsttrekkers Joeri Wiersma, Engel Vrouwe en Harm Wiersma. Deze partij ontstond in 2003 als een reactie op het Tweede Kamerlidmaatschap uit 2002 / 2003 namens de Lijst Pim Fortuyn van voormalig damkampioen Wiersma, die zijn collega lijsttrekkers toen als persoonlijk medewerkers had. Bij een vergelijkbare uitslag met Tweede Kamerverkiezingen zou de EKP bijna twee zetels hebben gehaald. Alles met eigen middelen betaald en zonder subsidies waar de traditionele politieke partijen over miljoenen euro’s kunnen beschikken. De kleine partijen storen zich verder mateloos aan de bewuste boycot van de kleinere partijen, die niet alleen de gekunstelde subsidies missen maar ook niet in beeld komen op de televisie en in de grote kranten. Het lijkt op een bewuste boycot, die voorbij loopt aan de principes van gelijkheid, geen vooringenomenheid, objectiviteit en rechtmatigheid. Bij debatten waren ‘principieel’ vrijwel altijd alleen die politieke partijen uitgenodigd, die in de visie van programmamakers en beleidsmakers van diverse media een kans krijgen om hun verhaal uit te dragen. Kom je minder in beeld dan is er minder kans om te scoren en zijn de kansen op een zetel ook minimaal. Dit alles is verpakt in een democratisch bestel waarin de lobby van de traditionele politiek meer op de vangarmen lijkt van een bestaande dictatuur, waar geen ruimte gegeven wordt aan nieuwkomers. Pim Fortuyn heeft dit in 2002 aan den lijve ondervonden en zijn visie – zo goed en zo kwaad als het kon, daarna vertegenwoordigd door de LPF – is vanaf het begin gedemoniseerd en vrijwel met de grond gelijk gemaakt. Veel voormalige Fortuyn kiezers hebben nu weerklank gevonden bij Wilders en bij de EKP, klokkenluiders.De ogen en oren van een aanzienlijk deel van onze bevolking is langzamerhand meer gevoelig voor ontwikkelingen in de samenleving die eigenlijk niet aanvaardbaar zijn. De klokkenluiders krijgen voorlopig nog niet de kans om zich optimaal te profileren, want er is zelfs nog steeds niet een aanvaardbare regeling voor mensen die aan de bel trekken om misstanden in beeld te brengen. Het is daarom schrijnend dat de media hier strategisch omheen manoeuvreren, terwijl het juist hun taak is om het publiek objectief en optimaal te informeren over verschuivingen van meningen en visie binnen de agenda’s van de veelomvattende politiek. Wat smeult is echter niet meer te doven en binnen alle geledingen van de politiek, bedrijfsleven en andere instituties hoort het met genoegen brengen van ‘het grote ongenoegen’ tot een boodschap die tot nadenken en handelen stemt.